Stampa 

A l'han portalo j'angej ëstà neuit.
A j'era 'n pess che 'l mond aj lo ciamava,
ma lor, dur, a fasìo finta 'd gnente.
Gnanca i vej Patriarca tuti bianc,
gnanca i Profeta con la barba longa,
con la voss gròssa ch'a smiava 'n tron,
a j'ero nen riessu a deje 'n pò 'd gena.
J'òmo a pioravo e lor aj rispondìo:
"Propi parej! I seve meritavlo!"
e as voltavo a goardé da n'aotra part.
As pregava, as fasìa penitenssa...
Oh ssì! Gnun bon a feje rasoné.
Ma 'n bel dì, quand che 'l temp l'é stait madur,
Nossgnor, con la passiensa d'un papà,
a l'é ciamassie lì tuti davzin
e adasiòt l'à cercà 'd fejla capì.
E lor ciuto, ma 'ndrinta a magonavo.
E quand ch'a l'à lassaje 'n libertà,
a son ambaronasse ant un canton
e lì a gëmìo ch'a s-ciancavo 'l cheur.
Ma le lacrime ciajre come 'l sol
a son rivà fin-a 'nsla nostra tera
andoa ch'a son cascà, 'n mes a le pere,
a l'é spontaje 'na pi bela fior!
'na fior ch'a s'aslongava fin-a al cel,
e così profumà ch'a sbalordija.
Sì, cola blëssa a j'era la Madona
e 'n chila a s'aspeciava 'l paradis.
J'angej a son restà sensa respir;
a l'an goardala bin, e 'n alegria
tuta special a l'à 'mpinije 'l cheur.
Son sentusse 'nt la voss un cant ëd gloria,
a son avnu a volé rasent la tera
e così a l'han portà Gesù Bambin.