Quand che Turin a pensa a la soa storia,
as treuva sempre streita 'nti tò brass;
't ses sempre staita ti soa vera gloria,
it l'has portaje sempre luce e pas.

Superga aj dis al mond che 't l'has salvala
ant un'ora 'd bataja disperà;
la toa man inocenta a l'ha s-ciancala
da j'onge dij nemis fort e 'nrabià.

Ti 't ses la Consolà tuta passienssa,
ch'a n'ascota e ch'a sa pioré con noi:
ti 't ses l'Aosiliatris tuta potenssa
miracolosa, ch'an lassa nen soj.

Ti 't ses ancheuj la Madona dël Mont:
't ses calà giù dal cel come 'na mama
per ambrassé Turin, che con la front
aossà vers ti, Maria, ët goarda e ët ciama.

L'acqua dël Po a ven giù da sò Monvis
con 'na gran pressa, tuta 'n armonia,
per fé sota ij tò pé come 'n tapiss;
e a canta, a rij, a prega, a gëm, a crija.

A l'é l'anima viva dla sità
ch' a 't mostra soe speransse e ij sò magon,
a 't conta le disgrassie dle soe cà,
a 't dis le soe vitorie e j' ilusion.

A l'é 'n onda 'd grandëssa e d'ardiment,
e a l'é 'l dolor ëd la vergogna uman-a.
O Mama, goarda ti la nostra gent,
streita tra 'l cel e la paota mondan-a.

Daje la forssa bianca dle montagne
ch'as bagno 'd sol e a bogio nen da lì,
e l'umiltà operosa dle campagne
che con passienssa a preparo l'avnì.

Campla 'ndrinta a la grassia dël Signor
fin-a ai cavej, perchè 'l feu dla passion
a peussa nen brusela, ma l'amor
a sia sò tesor e soa ambission.