L'hai le man calose e neire
e la giaca macià 'd minio;
an sle spale la cassiëtta
pien-a 'd fer d'ogni misura:
la lanterna, ël saldador,
rista e stagn e ciav ingleise,
rubinet e tornavis.
Chi i son mì? Monsù tolé!

I travajo tut ël di
per ij pover dle soffiëtte,
per ij sgnori dij palass,
con bel deujt, sensa ciadel.
Tola e piomb e piomb e tola:
chi ch'a l'é monsù tolé?
A fa nen 'na gran figura;
a l'é gnanca 'n ingegné!

Sì, i lo saj, ma 'm na fa gnente,
perchè mi i fass mè mësté.
Vado fin-a su 'nsi cop
a rangé canaj e gronde,
sota 'l sol e con la fioca;
m'asburdisso propi nen.
E Nossgnor ëm ten asc-iass
per nen feme robaté.

Peuj, la seira, strach e pist,
vado a cà con mia famija.
Brava gent, veule saveijlo?
A l'é bel esse tolé.
E mi i diso: viva sempre
ël pi nobil dij mësté!