A l'é montà lassù dzora dle nivole
con tutta la soa bianca umanità;
a l'é montà, perchè a j'era legera
sensa 'l magon grossé dël nostr pecà.

Adess l'é là, e j'angej a la gòdo,
tuti content d'avej la soa regin-a;
a blago come j'erbe d'un giardin
quand ch'a j'asponta 'n mes 'na fior pi sclin-a.

E a goardo giù sla nostra gran famija
e a dandan-o la testa con pietà;
sospirand a bësbijo: "Povra gent!",
come s'i fusso tuti condanà.

Lassomje pura fé, tant i lo soma
ch'a j'é mach da speté fin-a a doman:
Noi la Madòna i l'oma nen perdula,
anche s'a l'é stërmasse 'n pò lontan.

E peuj per noi a l'é la nostra mama,
nen mach 'na gran regin-a ancoronà.
A n' aspeta dadlà dla tomba grama,
con tanta veuja ëd dì: "Care masnà!".

A l'é già pronta lì per ambrassene,
per fé sparì 'nt so cheur tuti i sagrin.
La goarderoma 'nt oeuj con confidenssa
e mach per noi sarà so sant basin.

Oh, sì, 't ses nostra, perché 't l'has nostr sang
e i nostri sentiment, bela Maria!
Ma sòn absògna nen dilo tant fort,
se no j'angej a meujro 'd gelosia.